آشنایی با معارف قرآن و اهل بیت

محکومیت هتک حرمت تروریست ها در نبش قبر حجر بن عدی

بنی امیه در زمان معاویه و به خصوص در شام ، تبلیغات وسیعی را علیه علی (علیه السلام) آغاز کرده بودند . آنان سبّ علی (علیه السلام) را به کودکان خود می آموختند و دشمنی علی (علیه السلام) را در قلب و روح آنان جای می دادند . معاویه بیان حدیث در منقبت اهل بیت را ممنوع و جعل حدیث در منقبت عثمان و خودش را رواج داد . راویان و محدثینی را استخدام کرده بود تا اخبار جعلی در مدح بنی امیه و خود او بسازند و شعرا را واداشته بود تا در مدح بنی امیه و ذمّ علی (علیه السلام) شعر بسرایند . جماعتی را زر می دادند تا وضع احادیث می کردند در حق بنی امیه و مناقبی که رسول در حق ایشان گفته بود و مناقب اهل البیت را بدل می کردند و آن ها را می نوشتند وبه شهر می فرستادند . معاویه سعی داشت دین و ایمان مهاجرین و انصاری را که علی (علیه السلام) آن ها را از حقوق ممتازشان محروم گردانیده بود خریده و به نفع خلافت خود از آنان سود جوید . او شیعیان را وادار به برائت از علی (علیه السلام) می کرد و در صورت خودداری ، آن ها را می کشت . معاویه به «مغیره بن شعبه » حاکم کوفه سفارش هایی کرده و از جمله به او گفته بود : « به تو سفارش می کنم دشنام و مذمت علی و رحمت فرستادن برعثمان و طلب استغفار برای او را ترک نکنی . » اهالی شیعه مذهب کوفه ی «مغیره» و بدگویی از حضرت علی (علیه السلام) را برنتافتند و وقتی بر سر منبر سبّ علی (علیه السلام) و بنی هاشم می کرد حجربن عدی و یارانش او را سنگ باران کردند . حجر بعدها زیاد بن ابیه جانشین مغیره را نیز امر به معروف و نهی از منکر کرد و از این کار بازداشت . زیاد نیز از بزرگان کوفه برای کشتن وی گواهی جمع کرد و آنان تولّی به علی (علیه السلام) و تبّری از دشمنان او را مجوزی برای قتل حجر بن عدی دانستند و گواهی داده گفتند :‌« ابوتراب را به حق برتر دانسته و بر او رحمت فرستاده و از دشمنان وی و کسانی که با او جنگیده اند بیزاری کرده » و حجر به گناه ترک تقیه کشته شد ؛ هدف او بیان گمراهی بنی امیه بود . حجر مرد هدف و عقیده بود مرد تقوی و نیایش و معنویت بود و به همین سبب او را حجر الخیر می نامیدند در برابر حجر شر که از یاران معاویه بود به راستی قلم در برابر عظمت و وفای حجر عاجز و ناتوان است او کسی نبود که بزرگی ها و فداکاری های او را بتوان به آسانی ترسیم نمود مرد وفا بود شب زنده دار و روزه داربود او یک مسلمان راستین بود .

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

دخترم با تو سخن مي گويم !

گوش كن كه با تو سخن مي گويم ، زندگي در نگهم گلزاري است و تو با قامت چون نيلوفر ، شاخه پر گل اين گلزاري . من به چشمان تو گل هاي فراوان ديدم :گل عفت ، گل صد رنگ اميد ، گل فرداي بزرگ ، گل فرداي سپيد …..
ديده بگشا و در انديشه گل چينان باش ، همه گلچين گل امروزند ، همه هستي سوزند ، كسي به فرداي گل باغ نمي انديشد ؛ آنكه گرد همه گل ها به هوس مي چرخد ، بلبل عاشق نيست ، بلكه گلچين سيه كرداري است كه سراسيمه دود در پي گل هاي لطيف ،! تا يكي لحظه به چنگ آورد و ريزد به خاك ، دست او دشمن باغ است و نگاهش ناپاك !
تو گل شادابي ، به ره باد مرو ، غافل از باغ مشو ، اي گل صد پر من ، با تو در پرده سخن مي گويم ! گل چو پژمرده شود ، جاي ندارد در باغ ، كس نگيرد ز گل مرده سراغ ، ديو خويان پليدي كه سليمان رويند ، همه گوهر شكنند ، ديو كي ارزش گوهر داند ؟ نه خردمند بود آنكه اهريمن را ، از سر جهل سليمان خواند .
دخترم ! اي همه هستي من ! تو چراغي ! تو چراغ همه شب هاي مني ! تو گلي ! دسته گلي ! دسته گل صد برگي تو يكي گوهر تابنده بي مانندي ! خويش را خوار مبين اي سرا پا الماس ! از حرامي بهراس ! قيمت خود نشكن ! قدر خود را بشناس !

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

فلسفه عزاداری اهل بیت (علیهم السلام ) و فوائد آن

فلسفه و حکمت عزاداری را می توان در امور زیر رهیابی کرد :
1 - محبت و دوستی :
در قرآن و روایات دوستی خاندان رسول اکرم (ص) و اهل بیت (علیهم السلام ) را بر مسلمانان واجب کرده است . خداوند در قرآن می فرماید : « قُل لَّا أَسْئلُكمُ‏ْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فىِ الْقُرْبى » سوری شوری / آیه 23
قرآن به پیامبر(ص)‌می فرماید : که به مسلمانان بگو من در مقابل زحمات 23 که کشیدم و دین اسلام را برای شما آوردم هیچ اجر و مزدی نمی خواهم مگر دوستی و مودت نسبت به اهل بیتم .
دوستی لوازمی دارد و محب صادق کسی است که شرط دوستی را به جا آورد یکی از مهم ترین لوازم دوستی ، همدردی و همدلی با دوستان درمواقع سوگ یا شادی آنان است . لذا در احادیث ، برپایی جشن در ایام شادی اهل البیت (علیهم السلام) و ابراز حزن و اندوه در مواقع سوگ آنان تاکید فراوان شده است .
حضرت علی (ع) می فرمایند : شیعه و پیروان ما در شادی و حزن ما شریکند . و همچنین می فرمایند : شیعیان ما پاره ای از خود ما بوده و از زیادی گل ما خلق شده اند آنچه که ما را بدحال یا خوشحال می سازد آنان را بد حال یا خوشحال می گرداند .
بنابراین وظیفه ما این است که در ایام عزاداری اهل البیت (علیهم السلام)‌حزن و اندوه خود را به زبان حال یعنی اشک و آه و از نظر خوراک با کم خوردن و کم آشامیدن مانند افراد غم زده و از نظر پوشاک با پوشیدن لباسی که از حیث جنس و رنگ و نحوه پوشش در عرف حکایت گر اندوه و ناراحتی است آشکار سازیم .
2- انسان سازی
از آنجا که در فرهنگ شیعی ،‌عزاداری باید از سر معرفت و شناخت باشد همدردی با آن عزیزان ، در واقع یادآوری فضایل ،مناقب و آرمان های آنان بوده و بدین شکل آدمی را به سمت الگو گیری و الگوپذیری از آنان سوق می دهد .
فردی که با معرفت در مجالس عزاداری شرکت می کند شعور و شور ، شناخت و عاطفه را در هم می آمیزد و در پرتو آن ، انگیزه ای قوی در او پدیدار گشته و هنگام خروج از مراسم عزاداری مانند محبی می شود که فعال و شتابان ،‌به دنبال پیاده کردن اوصاف محبوب در وجود خویش است .
3 - جامعه سازی
هنگامی که مجلس عزاداری ، موجب انسان سازی گشت تغییر درونی انسان به عرصه جامعه نیز کشیده می شود و آدمی می کوشد تا آرمان های اهل البیت را در جامعه حکم فرما نماید . عزاداری در واقعه با یک واسطه زمینه را برای حفظ آرمان های اهل البیت و پیاده کردن آن ها فراهم می کند به همین دلیل می توان گفت : یکی از حکمت های عزاداری ساختن جامعه براساس الگوی ارائه شده از سوی اسلام است .
4 - انتقال دهنده فرهنگ شیعی به نسل بعد
نسل جدید در سنین کودکی در مجالس عزاداری با فرهنگ اهل البیت (علیهم السلام)‌آشنا می شوند و مجالس عزاداری یکی ار عناصر و عوامل برجسته ای است که آموزه های امامان به نسل های آینده منتقل شود .

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ولادت امام موسی کاظم (علیه السلام)

امام رضا (علیه السلام) : کان {الامام الکاظم علیه السلام } عقلُهُ لاتُوازی بِهِ العُقُولُ و ربّما شاوَرَ الاسودَمن سودانِهِ ؛ هیچ اندیشه ای با اندیشه او برابری نمی کرد و با این حال چه بسا با یکی از غلامان سیاه خود مشورت می کرد . مکارم الاخلاق ، ج 2 ، ص 99

جملاتی از امام موسی کاظم (علیه السلام )

1 – زیان کار کسی است که ساعتی از عمرش را زیان کرده باشد .

2 – آن که ناداری حیرانش کند توانگری سرمستش سازد .

3 ـ هیچ گاه دو تن به هم دشنام ندادند جز آن که بالاتر به مرتبه فروتر سقوط کرد .

4 – حق را بگو اگر چه نابودی تو در آن باشد زیرا نجات تو در همان است .

5 ـ مهرورزی با مردم نیمی از عقل است .

6 ـ هر که دو روزش با هم برابر باشد زیان کار است کسی که امروزش بدتر از دیروزش باشد از رحمت خدا به دور است کسی که رشد و بالندگی در خود نیابد به سوی کاستی ها می رود و آن که در راه کاستی و نقصان گام برمی دارد مرگ برایش بهتر از زندگی است .

منبع : کتاب آیینه یادها : 143-144

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

سرور شهیدان عالم امام حسین (ع)

خواهم زخدا که بی ولایم نکند غرق گنهم ولی رهایم نکند

یک خواسته دارم زخدای تو حسین در هر دو جهان از تو جدایم نکند

السلام علیک یا مولای و علی الملائکه المرفوفین حول قُبَّتِکَ ، الحافین بتربتک ، الطائفین بعرصتک ، الواردین لزیارتک ، السلام علیک فانّی قَصَدتُ الیک و رجوتُ الفوزَ لدیک .

پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرموده اند : إنّ لِقتلِ الحسین حراره فی قلوب المومنین لا تبرُد أبدا ؛ به راستی که با شهادت حسین (ع) آنچنان شور و حرارتی در دل مومنین ایجاد شده که هیچگاه به سردی نخواهد گرایید .

مستدرک الوسائل ، ج 10 – ص 318

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

عرفه روز نیایش و دعا

پیامبر (صلی الله علیه و آله) : ما مِن یَومٍ أکثَرَ أن یُعتِقَ اللهُ فیه عَبدَاً من یومِ عَرفَهَ ؛ خداوند در هیچ روزی به اندازه روز عرفه ، بندگان را از آتش دوزخ نمی رهاند .

صحیح مسلم ، ج 4 ، ص 107

پیامبر (صلی الله علیه و آله) : إنّ اللهَ یُباهی ملائکَتَهُ عَشِیَّهَ عَرَفَه فیقول :اُنظُروا الی عبادی أتونی شُعثاً غُبراً ؛ خداوند در غروب عرفه نزد فرشتگانش به اهل عرفه می بالد و می گوید : بنگانم را بنگرید ! ژولیده و غبار آلود ، نزد من آمده اند . مسند احمد، ج 2 ،ص 244

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ازدواج حضرت زهرا(س) و حضرت علی (ع)

« مَرَجَ البَحرین یَلتَقِیان * بینهما بَرزَخٌ لا یبغیان»

امام صادق (علیه السلام) :

لولا أنَّ اللهَ خَلَقَ امیرالمومنین لِفاطمهَ ما کان لها کفوٌ علی ظَهرِ الارضِ ؛ اگر خداوند امیر المومنان را برای فاطمه نمی آفرید در زمین همتایی برای او نبود . بحارالانوار ، ج 1 ص 461

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) :خداوند عز وجل میان من و علی برادری برقرار نمود و دختر مرا از بالای هفت آسمان به او تزویج کرد و بر این کار فرشتگان مقربش را شاهد گرفت و او را برای من وصی و جانشین نمود بنابراین علی از من است و من از علی ، دوست او دوست من و دشمنش دشمن من است و فرشتگان به دوستی او به درگاه خدا تقرب جویند . امالی صدوق مجلس 46 حدیث 2

سالروز ازدواج دو گوهر تابناک هستی ، سرچشمه تمام پاکی و عصمت حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام) و امیر حکمت و حق حضرت علی بن ابیطالب (علیه السلام ) مبارک باد.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

هدایت الهی و صراط مستقیم

اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ؛ (خداوندا!) ما را به راه راست هدايت فرما.

نكته‏ها:

در قرآن مجيد دو نوع هدايت مطرح شده است:

الف: هدايت تكوينى، نظير هدايت زنبور عسل كه چگونه از شهد گلها بمكد و چگونه كندو بسازد. و يا هدايت و راهنمايى پرندگان در مهاجرت‏هاى زمستانى و تابستانى. آنجا كه قرآن مى‏فرمايد: «رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى‏ كُلَّ شَيْ‏ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى‏» «1» بيانگر اين نوع از هدايت است.

ب: هدايت تشريعى كه همان فرستادن انبياى الهى و كتب آسمانى براى هدايت بشر است.

كلمه‏ى «صراط» «2» بيش از چهل مرتبه در قرآن آمده است. انتخاب راه و خط فكرى صحيح، نشانه‏ى شخصيت انسان است.

راههاى متعدّدى در برابر انسان قرار دارد كه او بايد يكى را انتخاب كند:

راه خواسته‏ها و هوس‏هاى خود.

راه انتظارات و هوس‏هاى مردم.

راه وسوسه‏هاى شيطان.

راه طاغوت‏ها.

راه نياكان و پيشينيان.

راه خدا و اولياى خدا.

__________________________________________________

(1). طه، 50.

(2). «صراط» در قيامت نام پلى است بر روى دوزخ كه همه‏ى مردم بايد از روى آن عبور كنند.

انسان مؤمن، راه خداوند و اولياى او را انتخاب مى‏كند كه بر ديگر راهها امتيازاتى دارد:

الف: راه الهى ثابت است، بر خلاف راه‏هاى طاغوت‏ها و هوس‏هاى مردم و هوس‏هاى شخصى كه هر روز تغيير مى‏كنند.

ب: يك راه بيشتر نيست، در حالى كه راه‏هاى ديگر متعدّد و پراكنده‏اند.

ج: در پيمودن آن، انسان به مسير و مقصد مطمئن است.

د: در پيمودن آن، شكست و باخت وجود ندارد.

راه مستقيم، راه خداست. «إِنَّ رَبِّي عَلى‏ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» «1» راه مستقيم، راه انبياست. «إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ عَلى‏ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» «2» راه مستقيم، راه بندگى خداست. «وَ أَنِ اعْبُدُونِي هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ» «3» راه مستقيم، توكّل و تكيه بر خداست. «مَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِيَ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» «4» راه مستقيم، يكتاپرستى و تنها يارى خواستن از اوست. «5»

راه مستقيم، كتاب خداوند است. «6»

راه مستقيم، راه فطرت سالم است. «7»

انسان، هم در انتخاب راه مستقيم و هم در تداوم آن بايد از خدا كمك بگيرد.

مانند لامپى كه روشنى خود را هر لحظه از نيروگاه مى‏گيرد.

در راه مستقيم بودن، تنها خواسته‏اى است كه هر مسلمان، در هر نماز از خداوند طلب مى‏كند، حتّى رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و ائمّه اطهار عليهم السلام از خداوند ثابت ماندن در راه مستقيم را مى‏خواهند.

__________________________________________________

(1). هود، 56. (2). يس، 3 4. (3). يس، 61. (4). آل عمران، 101. (5). بنا بر اينكه الف و لام در «الصراط» اشاره به همان راه يكتاپرستى در آيه قبل باشد. (6). بنا بر روايتى در تفسير مجمع البيان، ج 1، ص 58.

(7). بنا بر روايتى از امام صادق عليه السلام در تفسير صافى، ج 1، ص 86.

انسان بايد همواره، در هر نوع از كارهاى خويش، اعم از انتخاب شغل، دوست، رشته‏ى تحصيلى و همسر، راه مستقيم را از خداوند بخواهد. زيرا چه بسا در عقايد، صحيح فكر كند، ولى در عمل دچار لغزش شود و يا بالعكس. پس هر لحظه، خواستن راه مستقيم از خدا، ضرورى است.

راه مستقيم مراتب و مراحلى دارد. حتّى كسانى كه در راه حقّ هستند، مانند اولياى خداوند، لازم است براى ماندن در راه و زياد شدن نورِ هدايت، دعا كنند. «وَ الَّذِينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً» «1» راه مستقيم، همان راه ميانه و وسط است كه حضرت على عليه السلام مى‏فرمايد: «اليمين و الشمال مضلّة و الطريق الوسطى‏ هى الجادّة» «2»

راه مستقيم يعنى ميانه‏روى و اعتدال و احتراز از هر نوع افراط و تفريط، چه در عقيده و چه در عمل. يكى در عقايد از راه خارج مى‏شود و ديگرى در عمل و اخلاق. يكى همه كارها را به خدا نسبت مى‏دهد، گويا انسان هيچ نقشى در سرنوشت خويش ندارد. و ديگرى خود را همه كاره و فعّال ما يشاء دانسته و دست خدا را بسته مى‏داند. يكى رهبران آسمانى را همچون مردمان عادى و گاهى ساحر و مجنون معرّفى مى‏كند و ديگرى آن بزرگواران را در حدّ خدا مى‏پندارد.

يكى زيارت امامان معصوم و شهدا را بدعت مى‏داند و ديگرى حتّى به درخت و ديوار، متوسل شده و ريسمان مى‏بندد. يكى اقتصاد را زير بنا مى‏داند و ديگرى، دنيا و امورات آن را ناديده مى‏انگارد.

در عمل نيز يكى غيرت نابجا دارد و ديگرى همسرش را بى حجاب به كوچه و بازار مى‏فرستد. يكى بخل مى‏ورزد و ديگرى بى‏حساب سخاوت به خرج مى‏دهد. يكى از خلق جدا مى‏شود و ديگرى حقّ را فداى خلق مى‏كند.

_________________________________________________

(1). كسى كه مى‏گويد ( «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ») مراحلى از هدايت را پشت سر گذارده است، بنا بر اين درخواست او، هدايت به مرحله بالاترى است. (2). بحار، ج 87، ص 3.

اينگونه رفتار و كردارها، انحراف از مسير مستقيم هدايت است. خداوند دين پا برجا و استوار خود را، راه مستقيم معرّفى مى‏كند. «1» در روايات آمده است كه امامان معصوم عليهم السلام مى‏فرمودند . راه مستقيم، ما هستيم. «2»يعنى نمونه‏ى عينى و عملى راه مستقيم و اسوه و الگو براى قدم برداشتن در راه، رهبران آسمانى هستند. آنها در دستورات خود درباره‏ى تمام مسائل زندگى از قبيل كار، تفريح، تحصيل، تغذيه، انفاق، انتقاد، قهر، صلح و علاقه به فرزند و، نظر داده و ما را به اعتدال و ميانه‏روى سفارش كرده‏اند. «3» جالب آنكه ابليس در همين صراطِ مستقيم به كمين مى‏نشيند. «4»در قرآن و روايات، نمونه‏هاى زيادى آمده كه در آنها به جنبه‏ى اعتدال، تأكيد و از افراط و تفريط نهى شده است. به موارد ذيل توجّه كنيد: «كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا» «5» بخوريد و بياشاميد، ولى اسراف نكنيد.

«لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى‏ عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ» «6» در انفاق، نه دست بر گردن قفل كن دست‏بسته باش و نه چنان گشاده دستى كن كه خود محتاج شوى.

«الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً» «7» مومنان، به هنگام انفاق نه اهل اسرافند و نه اهل بخل، بلكه ميانه‏رو هستند.

«لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا» «8»نماز را نه بلند بخوان و نه آهسته،بلكه با صداى معتدل نماز بخوان.

نسبت به والدين احسان كن «وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً» «9» امّا اگر تو را از راه خدا بازداشتند، اطاعت از آنها لازم نيست. «إِنْ جاهَداكَ عَلى‏ أَنْ تُشْرِكَ بِي») ( «فَلا تُطِعْهُما» «10»

__________________________________________________

(1). «قُلْ إِنَّنِي هَدانِي رَبِّي إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» انعام، 161. (3). در اين باره مى‏توان به كتاب اصول كافى، باب الاقتصاد فى العبادات مراجعه نمود. […..] (4). شيطان به خدا گفت: ( «لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقِيمَ» اعراف، 16. (5). اعراف، 31. (6). اسراء، 29.

(7). فرقان، 67. (8). اسراء، 110. (9). بقره، 83. (10). لقمان، 15.

پيامبر هم رسالت عمومى دارد «وَ كانَ رَسُولًا نَبِيًّا» «1» و هم خانواده خويش را دعوت مى‏كند. «وَ كانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاةِ» «2» اسلام هم نماز را سفارش مى‏كند كه ارتباط با خالق است «أَقِيمُوا الصَّلاةَ» و هم زكات را توصيه مى‏كند كه ارتباط با مردم است. «آتُوا الزَّكاةَ» «3» نه محبت‏ها شما را از گواهى حقّ منحرف سازد «شُهَداءَ لِلَّهِ وَ لَوْ عَلى‏ أَنْفُسِكُمْ» «4» و نه دشمنى‏ها شما را از عدالت دور كند. «وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ» «5» مؤمنين هم دافعه دارند «أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ» و هم جاذبه دارند. «رُحَماءُ بَيْنَهُمْ» «6» هم ايمان و باور قلبى لازم است «آمَنُوا» و هم عمل صالح. «عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» «7» هم اشك و دعا و درخواست پيروزى از خدا لازم است «رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً» «8» و هم صبورى و پايدارى در سختى‏ها. «عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ» «9» شب عاشورا امام حسين عليه السلام هم مناجات مى‏كرد و هم شمشير تيز مى‏كرد.

روز عرفه و شب عيد قربان، زائر خانه خدا دعا مى‏خواند و روز عيد بايد در قربانگاه با خون آشنا شود.

اسلام مالكيّت را مى‏پذيرد، «الناس مسلّطون على اموالهم» «10» ولى اجازه ضرر زدن به ديگرى را نمى‏دهد و آن را محدود مى‏سازد. «لا ضَرر و لا ضِرار» «11» آرى، اسلام دين يك بعدى نيست كه تنها به جنبه‏اى توجّه كند و جوانب ديگر را فراموش كند، بلكه در هر كارى اعتدال و ميانه‏روى و راه مستقيم را سفارش مى‏كند.

پيام‏ها:

1 همه‏ى هستى، در مسيرى كه خداوند اراده كرده در حركتند. خدايا! ما را نيز در راهى كه خود دوست دارى قرار بده. «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ»

__________________________________________________

(1). مريم، 51. (2). مريم، 15. (3). بقره، 43. (4). نساء، 135. (5). مائده، 8 (6). فتح، 9. (7). بقره، 25. […..] (8). بقره، 250.

(9). انفال، 65. (10). بحار، ج 2، ص 272. (11). كافى، ج 5، ص 28.

2 درخواست هدايت به راه مستقيم، مهم‏ترين خواسته‏ى يكتاپرستان است.

«إِيَّاكَ نَعْبُدُ») ( «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ» 3 براى دست‏يابى به راه مستقيم، بايد دعا نمود. «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ» 4 ابتدا ستايش، آن گاه استمداد و دعا. «الْحَمْدُ لِلَّهِ») ( «اهْدِنَا» 5 بهترين نمونه استعانت از خدا، درخواست راه مستقيم است. «إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ»

منبع : تفسیر نور ، ج1

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.